حرف اول؛ برخيز ای انسان
سکوت آرامش بخشي تمام کوچه بن بست را فراگرفته بود. با چشم هاي خسته ام از پنجره ای نيمه باز تپش تند قلبم را به دنبال اين سکوت می کشيدم تا شايد در امتداد اين شب، ضربان قلبم برای لحظاتی بايستد. تا شايد از ورای آن بتوانم آرامش را وارد اين سينه تپنده کنم، نه دست هايم توان حس کردن داشت و نه چشم هايم توان ديدن، نه زبانم توان سخن گفتن و پاهايم سرد و سخت و سنگين، در ميان اين سکوت نمی دانم چه ازدحام و چه شوری مرا اين چنين برمی انگيخت که آنچنان آشفته باشم. نگاهم را زوم می کنم به انتهای دور بام در بام، روشن و خاموش، خانه در خانه، چراغ و بی چراغ، چشمانم را می بندم تنها صدايي که به گوش می رسد. صدای حرکت لاستيک های ماشين بر جاده آسفالت است. که به تندی پشت سرهم می گذرند. و من همچنان ايستاده ام و می نگرم با چشمانی بسته می نگرم و می بينم تمامی آنچه را که بايد ديد و نبايد ديد آري از همان جا شروع شد . كه آنچه بايد گفت و نبايد گفت را گفتم ، آنچه بايد شنيد و نباید شنيد،را شنیدم بايد ها و نبايدهايي که تعريف می کند همه بودن تو را همه هستی تو را همه هويتت را، همه افکار و خواسته هايت را، آری تو بايد آنی باشی که در چهارچوب جامعه تعريف شده، اگر تنها جمله ای بگويي که با گفتنش هم رنگ جماعت نباشی، خط می خوری، ترد می شوی
و تعجب و تعجب و سوال وسوال و جالبتر از آن پاسخ و پاسخ... جمله ی تو اين است! از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟
جمله او اين است؟.... جمله ما اين است؟.... جمله من چيست؟
می ترسم جملاتم را بر زبانم جاری کنم هميشه جملاتم حک می شود. بر سرخی قلبم، و بعد در پيچ در پيچ اين مغز فکاهی هضم شود تا مجوز بگيرد. مجوز بيان شدن سخن گفتن، حرف زدنی که اولين و مسلم ترين حق انسان است.راستی چرا اينگونه است.
پس برخيز ای انسان: نگاهي به کوره راه رفته بيند از، آنجا را که گذرگاه پنداشتی راه نبود، تو راه را گم کردی، از روی زندگيت گذشتی، سبزه ها و گل های زندگی را نابود کردی حال چگونه می خواهی خوشبخت زيست کنی، آری، براستی فرارويمان چيست؟ آن روشنايي اميد دهنده که پيش می خواند آب است يا سراب؟ زندگی چيست؟ و انسانيت و آدميت چه می خواهند؟ آزادی... اين راه که گامی هموار است و کوبيده و زمانی سنگلاخ!؟
ـ آيا در کدامين روز پای آزار در کدامين سرزمين پايان خواهد پذيرفت؟ آيا همه جا چهره ها زرد و قلب ها سياه، زورمندان بر فراز قدرت و ناتوانان در ژرفای ذلتند. آيا همه جا برای تکه نانی و انباشتن شکمی اَزمند، نان بريدن و شکم دريدن، از ديگران کار پذيرايي است؟ آيا همه جا پشتوانه ی زندگی ها، حق خوری و بی عدالتی و ريا و خودپرستی است. اگر اين ها همه هست وآسمان همه جا يک رنگ است. پس آگاهمان سازيد تا بگوييم بر آنانی که برای آزادی انسان، اسارت و زنجير را پذيرفتند تا پيش از اين پای در زنجير و تن در اسارت نسپارند.
بگوييم؛ روزگارانی دراز، محال انديش بوده ايد و به آينده ای موهوم دلخوش داشته ايد، بگوييم بيهوده بود و دروغ و فريب... همه اينها را می گوييم، تا با نااميدی تن به مرگ، تن به سکوت و تن به مرداب بسپارند. بگذاريد بميرند. صادقانه بميرند، بی آنکه فريب خورده باشند، بگذاريد لااقل در برای خدای انديشه، سرافراز باشند. اين شرمندگی، مرگی کاهنده خواهد بود که با داشتن انديشه فريب خورده اند و پذيرای ستم شده اند. تنها بدين اميد که روزگاری به آزادی و برابری، خواهند رسيد. در حاليکه اين واژه ها دل خوشکنکی بيش نبوده و هرگز در واژه
نامه انسان، حقيقت و اصالت نداشته اند بگوييد و راحت کنيد.«جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بند چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند.»
اما نه، اندکی تامل کنيد مگر آسمان گرفته، چشم ها را
نمی بينيد؟ مگر خون رنگ دل های زخم خورده را
نمی نگريد؟ مگر آه و ناله ی ستم ديدگان پای در زنجير را نمی شنويد؟ مگر از گناه ناکرده گوسفندان که به تيغ جلاد خيره مانده دگرگون نمی شويد. مگر به کشتزار زندگی لاله هايي را که از خون بی گناه رنگ گرفته نمی بينيد. پس بدين ترتيب چگونه می توانيد، رشته اميدشان بگسليد چگونه می خواهيد به انسان که تازيانه خورده شکنجه ديده، مرگ فرزند پدر و مادر تحمل کرده و در دل سياهی برای رسيدن به سپيدی به خاک تپيده بگوييد که تو برای ستم ديدن، برای شکنجه شدن برای اسارت و تازيانه خوردن آفريده شده ای تو به دنيا آمده ای تا بند بندگی بر گردنت بيندازند و مهر سکوت بر لبهايت بفشارند. . بهر سو که خاطرشان می خواهد بکشانند؟ اگر آفريدگار اين چنين ستمی را روا می داشت و تازيانه او بدن آفريده را سياه می کرد. و زنجير بردگی و استبداد او بر گردن انسان سنگينی می کرد. آنچنان سخت و طاقت فرسا نبود. اما اين انسان بدست انسان، شکنجه می شود و افکار انسان بدست انسان به زنجير کشيده می شود. تازيانه انسان بدنش را سياه کرده، شمشیر انسان قلبش را شکافته و زندان ها به دست انسان بروی او گشوده و بسته شده است.
حال چگونه می توان و می خواهيد تنها پايگاه اميد و ايمان او را به فردا و به روزی که انتقام خويش بازستاند. از او سلب کنيد. آری انسان رنجديده بارها احساس کرد زندگی پوچ است و دروغ است و نيرنگ و فريب. اميدوار بودن و دل بياد روزگاران خوش سپردن ابلهانه است و بی ثمر. پس همچنان که زورمندان زور می گويند و ستم روا می دارند. او هم بايد نيرومند شود و در اين صحنه برای زيستن از ريا و ستم و کشتار دريغ ننمايد.
برو قوی شو اگر راحت جان طلبی
که در نظم طبيعت ضعيف پامال است
پس بايد گفت: اين چنين زيست بايد پست ، من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم بربلند کاج خشک کوچه بن بست
زورمندان کدامند و ضعيفان کيستند؟ مگر نه اينکه که هر 2 انسانند، انسان، پس چرا، بايد به جرم ضعيف بودن، پايمال شوند.
اين انسان نمی تواند بپذيرد که هميشه حق با قدرت فايق است، نمی تواند بپذيرد که هميشه مهر سکوت بر لبان ضعيف جاری است. اگر بپذيرد می ميرد. اگر اين راست باشد. آتش می گيرد و خاکسترش سيمای عدل آفريدگار را تيره می سازد.
آری انسان هر بار که دل به مرگ سپرد بدان سان ستم ديده ،دوران ستمگری را دراز و اميدش کاهش يافت و دلش از آرزوی رسيدن به سپيدي تنها گشت . بر خاک نشست تا جاودان بخسبد. اما فريادی او را برانگيخت برخيز ای انسان! بی هيچ وحشتی راه را آغاز کن، چون کوه نترس ای انسان، آن خون، خون زندگی ايست. اکنون نيز دير نشده، برای بازگشتن و آزاد شدن هيچ وقت دير نيست مگر نمی خواهی آزاد باشی؟ پس چشمانت را ببند و نگاهت را از دور دست ها بگير و در درونت خلاصه کن، بينشت را در خودت جستجو کن و ببين ، حس کن، بخوان و بگو، همه بايدها و نبايدها را و بياب چشمه جوشاني که ايمانش نام است و انسان راهش را يافت و آغاز کرد.
گر بدين سان زيست بايد پاک من چه نا پاکم اگر ننشانم از ايمان خود چون کوه يادگاری حاودان برتر از بی بقای خاک.
با اين مقدمه طولانی که فقط جملاتی است کوتاه از درد دل انسان و انسانيت، براي رهايي از استعمار ، استثمار و استبداد، حسن ادب رابه جا می آوريم. و از تمامی اساتيد و دوستانمان كه ما را در انتشار شماره دوم نشريه مهر همراهي كردن قدردانی می کنيم و در ضمن عرض تبريکی به دانشجويان جديد الورود مخصوصا دانشجويان تاريخ داريم که آغاز تا زه اي را تجربه می کنند.
)به قلم مدير مسئول 